متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۴۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
همچو مینا غنچهٔ رازم بهار آهنگ شد
۲
پرتوی از خون دل بیرون دوید و رنگ شد
۳
بس که ‌در یادت به چندین رنگ حسرت سوختم
۴
چون پر طاووس داغم عالم نیرنگ شد
۵
کوه تمکینی به این افسردگیها حیرت است
۶
بس که زیر بار دل ماندم صدا هم سنگ شد
۷
در طلسم بستن مژگان فضایی داشتم
۸
تا نگه آغوش پیدا کرد عالم تنگ شد
۹
پیکرم در جست‌وجویت رفت همدوش نفس
۱۰
رشتهٔ این ساز از فرسودگی آهنگ شد
۱۱
در شکنج پیری‌ام هر مو زبان ناله‌ای است
۱۲
از خمیدنها سراپایم طرف با چنگ شد
۱۳
آن‌قدر وامانده‌ام کز الفتم نتوان گذشت
۱۴
اشک هم در پای من افتاد و عذر لنگ شد
۱۵
جوهر خط آخر از آیینه‌ات میگون دمید
۱۶
دود هم از شعلهٔ حسن تو آتش‌رنگ شد
۱۷
کسب آگاهی کدورت‌خانه تعمیر است و بس
۱۸
هر قدر آیینه شد دل زیر مشق زنگ شد
۱۹
هیچکس حسرتکش بی‌مهری خوبان مباد
۲۰
آرزو بشکست ما را تا دل او سنگ شد
۲۱
بیدل از درد وطن خون ‌گشت ذوق عبرتم
۲۲
بس که یاد آشیان کردم قفس هم تنگ شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.