متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۶۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شب حسرت دیدار توام دام ‌کمین شد
۲
هر ذره ز اجزای من آیینه‌نگین شد
۳
خاکستر از اخگر چقدر شور برآورد
۴
دل سف‌رخت به رنگی‌که‌کبابم نمکین شد
۵
عبرتکدهٔ دهر ز بس خصم تسلی است
۶
چون چشم شررخانهٔ من خانهٔ زین شد
۷
برق رم فرصت سر و برگ طلبم سوخت
۸
صد ناله تمنا نفس بازپسین شد
۹
زنداز نیرنگ خیالم چه توان‌کرد
۱۰
رحم است بر آن شخص‌که او آینه‌بین شد
۱۱
انکار نمود آنچه ز صافی به در افتاد
۱۲
جوهربه‌رخ‌آینه روشنگرچین شد
۱۳
موهوس و این لنگر ادبار چه سوداست
۱۴
چون سایه نباید کلف روی زمین شد
۱۵
ازبس بسه ره حسسرت صیاد نشستم
۱۶
وحشت به تغافل زد وپروازکمین شد
۱۷
گر هیچ نباشد به تپش خون شدنی هست
۱۸
ای آینه دل شو که نخواهی به ازین شد
۱۹
بیدل عدم و هستی ما هیچ ندارد
۲۰
جزگرد خیالی‌که نه آن بود و نه این شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.