غزل شمارهٔ ۱۲۷۴
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
به یاد آستانت هرکه سر بر خاک میمالد
۲
غبارش چون سحر پیشانی افلاک میمالد
۳
گهر حل میکند یا شبنمی در پرده میبیزد
۴
حیا چیزی بر آن رخسار آتشناک میمالد
۵
امل افسون بیباکیست در عبرتگه امکان
۶
بقدر ریشه مستی آستین تاک میمالد
۷
سخن بیپردهکمگوییدکاین افسانهٔ عبرت
۸
به گوشی تا خورد اول لب بیباک میمالد
۹
به ذوق سدره و طوبی تو هم دندان به سوهان زن
۱۰
امل کام جهانی را به این مسواک میمالد
۱۱
صفایدامن صبح و نم شبنم چه ننگ است این
۱۲
فلک صابون همین بر خامههای پاک میمالد
۱۳
دربنگلشن ز وضع لاله وگل سیر عبرتکن
۱۴
که یک مژگان گشودن سینه بر ضد چاک میمالد
۱۵
سیهچشمیست امشب ساقی مستانکه نیرنگش
۱۶
به جام هرکه اندازد نظر تم-یاک میمالد
۱۷
به چندین زنگ ازآن نقش قدم گل میتوان چیدن
۱۸
به رفتارت پر طاووس رو بر خاک میمالد
۱۹
مشو از امتیاز خیر و شر طنبور این محفل
۲۰
که عبرت گوش هر کس درخور ادراک میمالد
۲۱
مگر سعی ندامت هم دلی انشاکند بیدل
۲۲
نفس دستی به صد امید برگ تاک میمالد
