غزل شمارهٔ ۱۲۷۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
سپند بزم تو تا بیقرار گردد و نالد
۲
تپیدن از دل من آشکار گردد و نالد
۳
هزارکعبه و لبیک محو شوقپرستی
۴
کهگرد دل چونفس یکدوبارگردد و نالد
۵
چه نغمهها که ندارد ز خود تهی شدن من
۶
به ذوق آنکه نفس نی سوار گردد و نالد
۷
ز ساز جرات عشاقگل نکرد نوایی
۸
مگر ضعیفی این قوم تارگردد و نالد
۹
من و تظلم الفت کدام دوست چه دشمن
۱۰
ستم رسیده به هرکس دچار گردد و نالد
۱۱
چو طایری که دهد آشیان به غارت آتش
۱۲
نفس بهگرد من خاکسارگردد و نالد
۱۳
به گریه خو مکن ای دیده کز چکیدن اشکی
۱۴
دل شکسته مباد آشکار گردد و نالد
۱۵
هزار قافله شور جرس به چنگ امید
۱۶
چه باشد اینهمه یک نالهوارگردد و نالد
۱۷
ز روزگار وفا چشم دارم آنهمه فرصت
۱۸
که سختجانی من کوهسارگردد ونالد
۱۹
در آتش افکن وترک ادب مخواه ز بیدل
۲۰
سپند نیست که بیاختیار گردد و نالد
