غزل شمارهٔ ۱۲۸۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
تمام شوقیم لیک غافلکه دل به راهکه میخرامد
۲
جگربه داغکه مینشیند نفس به آهکه میخرامد
۳
ز اوج افلاک اگر نداری حضور اقبال بینیازی
۴
نفس به جیبت غبار دارد ببین سپاهکه میخرامد
۵
اگرنه رنگ ازگل تو دارد بهار موهوم هستی ما
۶
به پردهٔ چاک اینکتانها فروغ ماهکه میخرامد
۷
غبار هر ذره میفروشد به حیرت آیینهٔ تپیدن
۸
رم غزالان این بیابان پی نگاهکه میخرامد
۹
ز رنگگل تا بهار سنبل شکست دارد دماغ نازی
۱۰
دراینگلستان ندانم امروزکه کجکلاه که میخرامد
۱۱
اگر امید فنا نباشد نوید آفتزدای هستی
۱۲
به این سر و برگ خلق آواره در پناه که میخرامد
۱۳
نگه به هرجا رسد چوشبنم زشرم میباید آبگشتن
۱۴
اگر بداندکه بیمحابا به جلوهگاه که میخرامد
۱۵
به هرزه درپردهٔ من و ما غرور اوهام پیش بردی
۱۶
نگشتی آگه که در دماغت هوای جاه که میخرامد
۱۷
مگر ز چشمش غلط نگاهی فتاد بر حال زار بیدل
۱۸
وگرنه آن برق بینیازی پی گیاه که میخرامد
