متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۸۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تمام شوقیم لیک غافل‌که دل به راه‌که می‌خرامد
۲
جگربه داغ‌که می‌نشیند نفس به آه‌که می‌خرامد
۳
ز اوج افلاک اگر نداری حضور اقبال بی‌نیازی
۴
نفس به جیبت غبار دارد ببین سپاه‌که می‌خرامد
۵
اگرنه رنگ ازگل تو دارد بهار موهوم هستی ما
۶
به پردهٔ چاک این‌کتانها فروغ ماه‌که می‌خرامد
۷
غبار هر ذره می‌فروشد به حیرت آیینهٔ تپیدن
۸
رم غزالان این بیابان پی نگاه‌که می‌خرامد
۹
ز رنگ‌گل تا بهار سنبل شکست دارد دماغ نازی
۱۰
دراین‌گلستان ندانم امروزکه کج‌کلاه که می‌خرامد
۱۱
اگر امید فنا نباشد نوید آفت‌زدای هستی
۱۲
به این سر و برگ خلق آواره در پناه‌ که می‌خرامد
۱۳
نگه به هرجا رسد چوشبنم زشرم می‌باید آب‌گشتن
۱۴
اگر بداندکه بی‌محابا به جلوه‌گاه که می‌خرامد
۱۵
به هرزه درپردهٔ من و ما غرور اوهام پیش بردی
۱۶
نگشتی آگه که در دماغت هوای جاه که می‌خرامد
۱۷
مگر ز چشمش غلط نگاهی فتاد بر حال زار بیدل
۱۸
وگرنه آن برق بی‌نیازی پی گیاه که می‌خرامد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.