متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۸۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ز ابرام طلب نومیدی‌ام آخر به چنگ آمد
۲
دعا از بس ‌گرانی‌ کرد دستم زیر سنگ آمد
۳
ز سعی هرزه‌جولان رنجها بردم درین وادی
۴
ز پایم خار اگر آمد برون از پای لنگ آمد
۵
به رنگ صبح احرام چه گلشن داشتم یا رب
۶
که انداز خرامم در نظر پر نیمرنگ آمد
۷
تحیر بسمل تأثیر آن مژگان خونریزم
۸
که از طوفش نگه تا سوی من آمد خدنگ آمد
۹
به استقبالم از یاد نگاه کافرآیینش
۱۰
قیامت آمد، آشوب پری‌، آمد فرنگ آمد
۱۱
غباری داشتم در خامهٔ نقاش موهومی
۱۲
شکست از دامنش گل‌کرد و تصویرم به رنگ آمد
۱۳
به افسون وفا آخر غم او کرد ممنونم
۱۴
که از دل دیر رفت اما چو آمد بیدرنگ آمد
۱۵
به احسانها‌ی بیجا خواجه می‌نازد نمی‌داند
۱۶
که خضر نشئهٔ توفیقش از صحرای بنگ آمد
۱۷
شکست دل نمی‌دیدم نفس گر جمع می‌کردم
۱۸
به رنگ غنچه این مشتم به خاطر بعد جنگ آمد
۱۹
به یاد نیستی رو تا شوی از زندگی ایمن
۲۰
به آسانی برون نتوان ز کام این نهنگ آمد
۲۱
دو روزی طرف با دل هم ‌ببستم چون نفس بیدل
۲۲
بر این تمثال آخر خانهٔ آیینه تنگ آمد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.