متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۲۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
روزگاری شد که از اهل وفا دل برده‌اند
۲
رخت خود زین بحر گوهرها به ساحل برده اند
۳
ماضی از مستقبل این انجمن پر می‌زند
۴
آنچه پیش چشم می‌آرند از دل برده‌اند
۵
رنگ حال هچکس بر هیچکس روشن نشد
۶
شمع‌گل‌کردند یاران یا ز محفل برده‌اند
۷
بر در ارباب دنیا حلقه می‌گرید چو چشم
۸
از تغافل بس که آبروی سایل برده‌اند
۹
با دو عالم جلوه یک تمثال پیدا نیستیم
۱۰
صورت آیینهٔ ما از مقابل برده‌اند
۱۱
شمع‌سان داریم از سر تا قدم یک عذر لنگ
۱۲
رنگ هم از روی ما بسیارکاهل برده‌اند
۱۳
از سر مو تا سر ناخن درین تسلیمگاه
۱۴
هر چه آوردیم نذر تیغ قاتل برده‌اند
۱۵
گرد ما مقصد تلاشان تا کجا گیرد قرار
۱۶
نامه‌ها هرسو به بال سعی بسمل برده‌اند
۱۷
سیر مینا بایدت‌ کردن پری بی‌پرده نیست
۱۸
هرکجا بردند لیلی را به محمل برده‌اند
۱۹
در سراغ عافیت بیهوده می‌سوزی نفس
۲۰
زین بیابان رفتگان با خویش منزل برده‌ا‌ند
۲۱
از فسون سحرکاریهای این مزرع مپرس
۲۲
خلق خرمن می کند اوهام حاصل برده‌اند
۲۳
این نهال باغ حسرت از چه حرمان آب داشت
۲۴
دود پیش آمد به هرجا نام بیدل برده‌اند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.