متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۳۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
با خزان آرزو حشر بهارم‌ کرد‌ه اند
۲
از شکست‌ رنگ چون‌ صبح ‌آشکارم کرده‌اند
۳
تا نگاهی‌گل‌کند می‌بایدم از هم‌گداخت
۴
چون حیا در مزرع حسن آبیارم کرده‌اند
۵
بحر امکان خون‌ شد از اندیشهٔ ‌جولان من
۶
موج اشکم بر شکست دل سوارم ‌کرده اند
۷
من نمی‌دانم خیالم یا غبار حیرتم
۸
چون سراب از دور چیزی اعتبارم کرده‌اند
۹
جلو‌ه‌ها بی‌رنگی و آیینه‌ها بی‌امتیاز
۱۰
حیرتی دارم چرا آیینه‌دارم کرده‌اند
۱۱
دستگاه زخم محرومی‌ست سر تا پای من
۱۲
بسکه‌ چون ‌مژگان ‌به ‌چشم‌ خویش‌ خارم ‌کرده‌اند
۱۳
بود موقوف فنا از اصل کارآ‌گاهی‌ام
۱۴
سرمه‌ها در چشم دارم‌ تا غبارم کرده‌اند
۱۵
می‌روم از خود نمی‌دانم‌کجا خواهم رسید
۱۶
محمل دردم به دوش ناله بارم‌ کرده‌اند
۱۷
پیش ازین نتوان به برق منت هستی‌گداخت
۱۸
یک نگاه واپسین نذر شرارم‌ کرده‌اند
۱۹
من شرر پرواز و عالم دامگاه نیستی
۲۰
تا دهم عرض پرافشانی شکارم کرده‌اند
۲۱
با کدامین ذره سنجم آبروی اعتبار
۲۲
آنقدر هیچم که از خود شرمسارم کرده اند
۲۳
بوی وصل ‌کیست بیدل‌ گلشن‌آرای امید
۲۴
پای تا سر یاس بودم انتظارم کرده‌اند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.