متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۵۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
تا به عالم‌، رنگ بنیاد تمنا ریختند
۲
گرد ما را چون نفس در راه دلها ریختند
۳
واپسی زین‌ کاروان چندین ندامت بار داشت
۴
هرکه رفت ازپیش خاکش برسرما ریختند
۵
گنج‌ گوهر شد دل قومی ‌که از شرم طلب
۶
آبرو در دامن خود همچو دریا ریختند
۷
ماتم مطلب غبارانگیز چندین‌جستجوست
۸
آرزو تا خانه ویران‌ گشت دنیا ریختند
۹
صورت واماندگان آیینه‌ای دیگرنداشت
۱۰
عجز ما بی‌پرده شد نقش‌ کف پا ریختند
۱۱
قاتل ما چون سحر دامان ناز افشاند و رفت
۱۲
خون ما چون ‌گل همان در دامن ما ریختند
۱۳
عیش این ‌محفل نمی‌ارزد به اندوه شکست
۱۴
بیدماغان هم به طبع سنگ مینا ریختند
۱۵
انفعال آرمیدن بسکه آبم می‌کند
۱۶
سیل جوشید از کف ‌خاکم به هرجا ریختند
۱۷
حیرت آیینه‌ام با امتیازم ‌کار نیست
۱۸
صورت بنیادم از چشم تماشا ریختند
۱۹
این گلستان قابل نظاره ی الفت نبود
۲۰
آبروی‌ شبنم‌ ما سخت‌ بیجا ریختند
۲۱
بیدل از دام شکستِ دل ‌گذشتن، مشکل است
۲۲
ریزهٔ این شیشه در جولانگه ما ریختند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.