متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۵۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کار دنیا بس که مهمل‌ گشت عقبا ریختند
۲
فرصت امروز خون شد رنگ فردا ریختند
۳
بوی یوسف از فسردن پیرهن آمد به عرض
۴
شد پری بی‌ بال و پر چندان‌ که مینا ریختند
۵
سینه‌چاکان را دماغ سخت‌جانی‌ها نبود
۶
از شکست رنگ همچون ‌گل سراپا ریختند
۷
ترک خودداریست عرض مشرب دیوانگی
۸
رفت ‌گرد ما ز خود جایی‌ که صحرا ریختند
۹
در غبار عشق دارد حسن دام سرکشی
۱۰
طرح آن زلف از شکست خاطر ما ریختند
۱۱
هیچکس از گریهٔ من در جهان هشیار نیست
۱۲
بیخودی فرش است هرجا رنگ صهبا ریختند
۱۳
بی‌دماغی محفل‌‌آرای جنون شوق بود
۱۴
سوخت‌ حسرت ها نفس تا شمع سودا ریختند
۱۵
رنگ تحقیقی نبستم زان‌ حنای نقش پا
۱۶
این قدر دانم ‌که خونم را همین جا ریختند
۱۷
ریزش ابر کرم در خورد استعداد ماست
۱۸
کشت بسمل تا شود سیراب ‌، خون ها ریختند
۱۹
عاقبت بویی نبردیم از سراغ عافیت
۲۰
ساحل ‌گم گشتهٔ ما را به دریا ریختند
۲۱
تا نفس باقیست همچون شمع باید سوختن
۲۲
کز فسون هستی آتش بر سر ما ریختند
۲۳
اشک ما بیدل ز درد نارسایی خاک شد
۲۴
ریشه‌ای پیدا نکرد این تخم هر جا ریختند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.