متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۶۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مصوران به هزار انفعال پیوستند
۲
که طرهٔ تو کشیدند و خامه نشکستند
۳
ز جهل نسبت قد تو می‌کنند به سرو
۴
فضول چند که پامال فطرت پستند
۵
به رنگ عقد گهر وا نمی‌توان کردن
۶
دلی‌که در خم زلف تواش گره بستند
۷
ز آفتاب گذشته است مد ابروبت
۸
کمانکشان زه ناز پر زبردستند
۹
دماغ‌سوختگان بیش از این وفا نکند
۱۰
سپندها به صد آهنگ یک صدا جستند
۱۱
ز شام ما مکش ای حسرت انتظار سحر
۱۲
به دور ما قدح آفتاب بشکستند
۱۳
در این محیط ادب کن ز خودنمایی‌ها
۱۴
حباب و موج همان نیستند اگر هستند
۱۵
ادب ز مردمک دیده می‌توان آموخت
۱۶
که ساکنند اگر هوشیار اگر مستند
۱۷
ز وضع شمع خموش این نوا پرافشان است
۱۸
که شعله‌ها همه خود را به داغ دل بستند
۱۹
به ذوق وحشت آن قوم سوختم بیدل
۲۰
که ناله‌وار چو برخاستند، ننشستند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.