متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۶۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند
۲
مقیم عالم نازند هر کجا هستند
۳
چو اشک شمع شرر مشربان آزادی
۴
ز چشم خویش چکیدند اگرگهر بستند
۵
همین نه نالهٔ ما خون شد از نزاکت یأس
۶
کدام رشته‌کزین پیچ و تاب نگسستند
۷
عنان‌کشان هوس صنعت نظر دارند
۸
خدنگ صید جهانند تا ز خود جستند
۹
به عاشقان همه‌گر منصب‌گهر بخشی
۱۰
همان به عرض چکیدن چو اشک تردستند
۱۱
نکرده‌اند زیان محرمان سودایت
۱۲
اگر ز خویش‌گسستند باکه پیوستند
۱۳
چه جلوه‌ای که چو شبنم هواییان گلت
۱۴
شدند آب و غبار نگاه نشکستند
۱۵
ز ساز عافیت خاک می‌رسد آواز
۱۶
که ساکنان ادبگاه نیستی‌، هستند
۱۷
کدام موج ندامت خروش طاقت نیست
۱۸
شکستگان همه آواز سودن دستند
۱۹
در این زمانه سخن محو یأس شد بیدل
۲۰
دمید عقدهٔ دل معنیی‌که می‌بستند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.