متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۸۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
روزگاری‌ که به عشق از هوسم افکندند
۲
بال و پر کنده برون قفسم افکندند
۳
ما و من خوش پر و بالی به خیال انشا کرد
۴
مور بودم به غرور مگسم افکندند
۵
تا کند عبرتم آگاه ز هنگامهٔ عمر
۶
در تب و تاب شمار نفسم افکندند
۷
خون خشکم جوی از قدر نیرزبد آخر
۸
صد ره از پوست برون چو عدسم افکندند
۹
نقش پا کرد تصور به تغافل زد و رفت
۱۰
در ره هر که خط ملتمسم افکندند
۱۱
ناز دارم به غباری ‌که ز بیداد فلک
۱۲
سرمه شد تا به ره دادرسم افکندند
۱۳
چه توان ‌کرد سراغ همه زین دشت ‌گم است
۱۴
در پی قافلهٔ بی‌جرسم افکندند
۱۵
شکوهٔ من ز فراموشی احباب خطاست
۱۶
از ادب پیش ‌گذشتم ‌که پسم افکندند
۱۷
سخت زحمتکش اسباب جهانم بیدل
۱۸
چه نمودند که در دیده خسم افکندند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.