متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۸۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
روزی که هوسها در اقبال گشودند
۲
آخر همه رفتند به جایی که نبودند
۳
زین باغ‌ گذشتند حریفان به ندامت
۴
هر رنگ‌ که‌ گردید کفی بود که سودند
۵
افسوس‌ که این قافله‌ها بعد فنا هم
۶
یک نقش قدم چشم به عبرت نگشودند
۷
اسما همه در پرده ناموسی انسان
۸
خود را به زبانی ‌که نشد فهم ستودند
۹
اعداد یکی بود چه پنهان و چه پیدا
۱۰
ما چشم ‌گشودیم‌ کزین صفر فزودند
۱۱
از حاصل هستی به فناییم تسلی
۱۲
در مزرعهٔ ما همه ناکشته درودند
۱۳
تاراجگران هستی موهوم ز فرصت
۱۴
توفیق یقینی که نداریم ربودند
۱۵
زین شکل حبابی ‌که نمود از دویی رنگ
۱۶
گفتم به‌ کجا گل‌ کنم آیینه نمودند
۱۷
چون شمع به صیقل مزن آیینهٔ داغم
۱۸
با هر نگهم انجمنی بود زدودند
۱۹
خامش‌نفسان معنی اسرار حقیقت
۲۰
گفتند در آن پرده که خود هم نشنودند
۲۱
عبرت نگهان را به تماشاگه هستی
۲۲
بیدل مژه بر دیده‌ گران‌ گشت غنودند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.