غزل شمارهٔ ۴۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است
۲
بخت طلب و طالع امید بلند است
۳
آوازه ی رندی به جهان پست نگردد
۴
تا زمزمه ی جام ز جمشید بلند است
۵
ما گلخنی یان بس که ز بد نامی راحت
۶
از سایه نشینان گل بید بلند است
۷
چون شیونی یان همدمی ما نگرفتند
۸
از محفل ما نغمه ی ناهید بلند است
۹
عرفی خبر از جلوه ی معشوق ندارد
۱۰
با ذره بگویند که خورشید بلند است