غزل شمارهٔ ۲۷۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هر کس که در بهار به صحرا برون رود
۲
عیش آن گهی کند که به ذوق جنون رود
۳
عارف به خار و گل چو ببیند به روی دوست
۴
روزی دری گشاید و بیخود درون رود
۵
حربا مجوی، بر اثر عشق رو، که گل
۶
رویش به مطلب است، ولی واژگون رود
۷
سرچشمهٔ تراوش دشنام همت است
۸
هر ماجراکه بر سر دنیای دون رود
۹
دریافتم ز بوی تو عرفی، که بهر گام
۱۰
صد ره دمی به خانهٔ عرفی زبون رود