متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۳۹۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جماعتی‌که نظرباز آن بر و دوشند
۲
به جنبش مژه عرض هزارآغوشند
۳
ز حسن معنی دیوانگان مشو غافل
۴
که این‌کبودتنان نیل آن بناگوشند
۵
به صد زبان سخن‌ساز خیل مژگانها
۶
به دور چشم تو چون میل سرمه خاموشند
۷
ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن
۸
که شعله‌ها همه با دود دل هماغوشند
۹
مقیدان خیالت چو صبح ازین‌ گلشن
۱۰
به هر طرف‌که‌گذشتند دم بر دوشند
۱۱
دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور
۱۲
زگردش سر بی‌مغز خود قدح‌نوشند
۱۳
ز عبرت دم پیری‌ کراست بهره ‌که خلق
۱۴
چو جام باده مهتاب پنبه درگوشند
۱۵
فریب الفت امکان مخورکه مجلسیان
۱۶
چوشمع تا مژه برهم نهی فراموشند
۱۷
چه ممکن است حجاب فنا شود هستی
۱۸
که نقشهای هوا چون سحر نفس‌پوشند
۱۹
زگل حقیقت حسن بهار پرسیدم
۲۰
به خنده‌گفت‌که این رنگها برون‌جوشند
۲۱
کسی به فهم حقیقت نمی‌رسد بیدل
۲۲
جهانیان همه یک نارسایی هوشند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.