غزل شمارهٔ ۱۳۹۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
مبصّران حقیقت که سر به سر هوشند
۲
به رنگ چشمهٔ آیینه فارغ از جوشند
۳
نیاند چون صدف از شور این محیط آگاه
۴
ز مغز خشک کسانی که پنبه در گوشند
۵
علاج حیرت ما کن که رنگباختگان
۶
شکست خاطر آیینه خانهٔ هوشند
۷
زبان بیخودی رنگ کیست دریابد
۸
شکستگان همه تن نالههای خاموشند
۹
مرا معاینه شد ز اختلاط قمری و سرو
۱۰
که خاکساری و آزادگی همآغوشند
۱۱
ملایمت نشود جمع با درشتی طبع
۱۲
که عکس و آینه با یکدگر نمیجوشند
۱۳
به صبح عیش مباش ایمن از سیهروزی
۱۴
مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند
۱۵
ز شوخچشمی خویشند غافلان محجوب
۱۶
برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند
۱۷
تو هر شکست که خواهی حوالهٔ ما کن
۱۸
حباب و موج سراپا خمیدن دوشند
۱۹
کجا رسیم به یاد خرام او بیدل
۲۰
که عاجزان همه چون نقش پا فراموشند
