متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۰۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به‌ گفتگوی کسان مردمی که می‌لافند
۲
چو خط به معنی خود نارسیده حرافند
۳
مباش غره انصاف کاین نفس‌بافان
۴
به پنبه‌کاری مغز خیال ندافند
۵
توانگری‌که دم از فقر می‌زند غلط است
۶
به موی‌کاسهٔ چینی نمد نمی‌بافند
۷
تهیهٔ سپر از احتراز کن کامروز
۸
به قطع هم‌، بد ونیک زمانه سیافند
۹
سخن چه عرض نجابت دهد در آن محفل
۱۰
که سیم و ‌‌زر نسبان همچو جدول اشرافند
۱۱
غرض ز صحبت اگر پاس آبرو باشد
۱۲
حذر کنید که ابنای جاه اجلافند
۱۳
در بهشت معانی به رویشان مگشا
۱۴
که این جهنمی چند ننگ اعرافند
۱۵
به‌علم‌پوچ چوجهل مرکبند بسیط
۱۶
به فطرت کشفی درسگاه ‌کشافند
۱۷
ز وضعشان مطلب نیم نقطه همواری
۱۸
که‌ یک قلم به خم و پیچ سرکشی ‌کافند
۱۹
تمام بیهوده گویند و نازکی این است
۲۰
که چشم بر طمع ربشخند انصافند
۲۱
ازین خران مطلب مردمی‌ که چون‌گرداب
۲۲
به موج آب منی غرق ‌تا لب نافند
۲۳
به خاک تیره مزن نقد ابرو بیدل
۲۴
درین دیارکه کوران چند صرافند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.