متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۰۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شور اشکم‌ گر چنین راه تپش سر می‌کند
۲
تردماغیهای دریا نذر گوهر می‌کند
۳
حسرت جاوید هم عیشی‌ست این مخمور را
۴
جام می‌گردد اگر خمیازه لنگر می‌کند
۵
کاش با آیینه‌سازیها نمی‌پرداختیم
۶
وقت ما را صافی دل هم مکدر می‌کند
۷
جوهر آیینه عرض حیرت احوال ماست
۸
ناله را فکر میانت سخت لاغر می‌کند
۹
آب می‌گردد تغافل خنجر ناز ترا
۱۰
سرمه در تیغ نگاهت کار جوهر می‌کند
۱۱
می‌چکد خون تمنا از رگ نظاره‌ام
۱۲
بس که بی‌رو تو مژگان کار نشتر می‌کند
۱۳
هیچکس یارب خجالت‌کیش‌ بیدردی مباد
۱۴
دیدهٔ ما را غبار بی‌نمی تر می‌کند
۱۵
ای بسا بلبل کزین گلزار بال افشاند و رفت
۱۶
بسمل ما نیز رقص وحشتی سر می‌کند
۱۷
اینکه می‌گویند عنقا نقش‌ وهمی‌ بیش نیست
۱۸
ما همان نقشیم اما کیست باور می‌کند
۱۹
آب و گوهر در کنار بیخودی آسوده‌اند
۲۰
موج ما را اضطراب دل شناور می‌کند
۲۱
هیچکس ‌در باغ امکان‌ کامیاب عیش نیست
۲۲
گر همه گل باشد اینجا خون به ساغر می‌کند
۲۳
فقر هم در عالم خود سایه‌پرورد غناست
۲۴
آرمیدنهای ساحل نازگوهر می‌کند
۲۵
یمن آگاهی ندارد رغبت‌ گفت و شنود
۲۶
اینقدر افسانه آخرگوش ما کر می‌کند
۲۷
حسرت ساحل مبر بیدل که در دریای عشق
۲۸
کم کسی‌ بی خاک ‌گشتن خاک بر سر کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.