غزل شمارهٔ ۱۴۰۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نشد آنکه شعلهٔ وحشتی به دل فسرده فسونکند
۲
به زمینتپم به فلک روم چه جنون کنمکه جنون کند
۳
به فسانهٔ هوس طرب، تهی از خودیم و پر از طلب
۴
چه دمد ز صنعت صفر نی به جز اینکه ناله فزون کند
۵
به خیال گردش چشم او چمنیست صرف غبار من
۶
که ز دور اگر نظرمکنی مژه کار بوقلمون کند
۷
ز جراحت دل ناتوان به خیال او ندهم نشان
۸
که مباد آن کف نازنین به فسوس ساید و خون کند
۹
به چنین زبونی دست و دل، ز صنایع املم خجل
۱۰
که سر خسی اگرش دهم به هزار خانه ستون کند
۱۱
کف پا عروج جبین شود، بن خاک عرش برین شود
۱۲
شود آنچنان و چنین شود که علاج همت دوا کند
۱۳
نه فسانهساز حلاوتی، نه ترانه مایهٔ عشرتی
۱۴
به فسون ز پردهٔ گوش ما چه امید پنبه برون کند
۱۵
نزدم ز قسمت خشک و تر، به تردد هوس دگر
۱۶
که نهال بخت سیاه اگر گلی آورد شبیخون کند
۱۷
چمن تحیر بیدلمکه سحاب رشحهٔ خامهاش
۱۸
به تأملی گهر افکند سر قطرهای که نگون کند
