متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۰۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نشد آنکه شعلهٔ وحشتی به دل فسرده فسون‌کند
۲
به زمین‌تپم به فلک روم چه جنون ‌کنم‌که جنون‌ کند
۳
به فسانهٔ هوس طرب‌، تهی از خودیم و پر از طلب
۴
چه دمد ز صنعت صفر نی به جز اینکه ناله فزون ‌کند
۵
به خیال‌ گردش چشم او چمنی‌ست صرف غبار من
۶
که ز دور اگر نظرم‌کنی مژه‌ کار بوقلمون‌ کند
۷
ز جراحت دل ناتوان به خیال او ندهم نشان
۸
که مباد آن کف نازنین به فسوس ساید و خون کند
۹
به چنین زبونی دست و دل‌، ز صنایع املم خجل
۱۰
که سر خسی اگرش دهم به هزار خانه ستون کند
۱۱
کف پا عروج جبین شود، بن خاک عرش برین شود
۱۲
شود آنچنان و چنین شود که علاج همت دوا کند
۱۳
نه فسانه‌ساز حلاوتی‌، نه ترانه مایهٔ عشرتی
۱۴
به فسون ز پردهٔ‌ گوش ما چه امید پنبه برون‌ کند
۱۵
نزدم ز قسمت خشک و تر، به تردد هوس دگر
۱۶
که نهال بخت سیاه اگر گلی آورد شبیخون کند
۱۷
چمن تحیر بیدلم‌که سحاب رشحهٔ خامه‌اش
۱۸
به تأملی گهر افکند سر قطره‌ای که نگون کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.