متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۰۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
باز مخمور است دل تا بیخودی انشا کند
۲
جام در حیرت زند ایینه را مینا کند
۳
زندگانی ‌گو مده از نقش موهومم نشان
۴
عکس را غم نیست‌ گر آیینه استغنا کند
۵
رفته‌ایم از خود به دوش آرمیدن چون غبار
۶
آه از آن روزی‌ که بیتابی طواف ما کند
۷
ناله شو تا از هوای فامت او بگذری
۸
هرکه از خود رفت سیر عالم بالا کند
۹
انجمن‌پرداز وهمم چون حباب از خامشی
۱۰
به که بگشایم لبی تا از خودم تنها کند
۱۱
مگذر از کوشش مبادا روزگار حیله‌جو
۱۲
پایمال راحتت چون صورت دیبا کند
۱۳
در عدم ما نیز یاد زندگی خواهیم‌ کرد
۱۴
شعلهٔ خاموش اگر یاد تپیدنها کند
۱۵
بار تسلیمی اگر چون سایه یابد پیکرم
۱۶
تا در او خاک عالم را جبین فرسا کند
۱۷
نالهٔ دردی به ساز خامشی گم گشته‌ام
۱۸
شوق غماز است می‌ترسم مرا پیدا کند
۱۹
بی‌طواف خویش در بزم‌ وصالش بار نیست
۲۰
در دل دریا مگر گرداب راهی واکند
۲۱
ای‌خوش آن‌شور طرب‌جوش خمستان فنا
۲۲
کز گداز خود دل هر ذره را مینا کند
۲۳
سنگ راه خود شمارد کعبه و بتخانه را
۲۴
هرکه چون بیدل طواف‌ گوشهٔ دلها کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.