متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۱۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
حسن‌کلاه هوسی‌گر به تجمل شکند
۲
به‌ که دل از ما ببرد بر سر کاکل شکند
۳
بس که به‌گلزار وفا مشترک افتاده حیا
۴
رنگ ‌گل آید به صدا گر پر بلبل شکند
۵
مجملت آمد به نظر پردهٔ تفصیل هدر
۶
جزو پراکنده مباد آینه ‌ی ‌کل شکند
۷
شمع‌عا بساط طرب است آنکه درتن دشت قعب
۸
سر به هوا پای به دامان توکل شکند
۹
خواجه ز رنج‌ کر و فر، ازچه برد بوی اثر
۱۰
باز ندارد همه‌گر پشت خر از جل‌شکند
۱۱
در ادب بدگهران موعظهٔ شرم مخوان
۱۲
گردن این خیره‌ سران گر شکند غل شکند
۱۳
پایهٔ اقبال بلند آنهمه چون شمع مچین
۱۴
کاخرکارت به عرق شرم تنزل شکند
۱۵
از طلب هرزه‌درا چند دهی زحمت پا
۱۶
کاش درین بحر سراب آبله‌ای پل شکند
۱۷
دل چه‌کند با من وما تا شود ایمن زبلا
۱۸
کوه هم آخر ز صدا شیشه به قلقل‌شکند
۱۹
سیری چشم است همان جرعه‌کش دور غنا
۲۰
رنگ خمار تو مگر این دو قدح مل شکند
۲۱
صبح زشبنم همه‌تن چشم شد ازشوق چمن
۲۲
هرکه درین باغ رسید آینه بر گل شکند
۲۳
انجمنی راکه دهند آب زتوصیف خطت
۲۴
دود چراغش همه شب طرهٔ سنبل شکند
۲۵
چرخ محال است دهد داد دل بیدل ما
۲۶
گردش آن چشم مگر جام تغافل شکند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.