متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۱۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
لاغری آن همه زین مرحله دورم افکند
۲
که به غربتکدهٔ دیدهٔ مورم افکند
۳
ذره تا مهر کس از فقر من آگاه نشد
۴
خاک در چشم جهان پیکر عورم افکند
۵
چه توان کرد نفس گرم نجوشید به حرص
۶
سردی آتش دل نان ز تنورم افکند
۷
پیش پا دیدن افسون تمیز بد و نیک
۸
ذلّتی بود که از بام حضورم افکند
۹
علم بیحاصلی از سیر کمالم واداشت
۱۰
آگهی آبله در پای شعورم افکند
۱۱
ذوق وصلی ‌که به امّید دلی خوش می‌کرد
۱۲
«‌لن‌ترانی‌» شد و در آتش طورم افکند
۱۳
خواندم از گردش پیمانهٔ تحقیق خطی
۱۴
که به ظلمتکدهٔ حیرت نورم افکند
۱۵
ناتوانی چو غبار از فلک آن سو می‌تاخت
۱۶
طاقت خون شده در خاک به زورم افکند
۱۷
هیچ‌ کافر نشود محرم انجام نفس
۱۸
واقف مرگ شدن زنده به‌ گورم افکند
۱۹
یارب از خاطر ناز تو فراموش شود
۲۰
آن خیالات که از یاد تو دورم افکند
۲۱
سبب قید علایق ز خرد پرسیدم
۲۲
گفت‌: در چاه همین فطرت‌ کورم افکند
۲۳
چرخ از پهلوی خاک این همه چیده‌ست بلند
۲۴
عجز بیدل به جنونزار غرورم افکند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.