متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۳۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گر طمع دست طلب وامی‌کند
۲
بر قناعت خنده لب وامی‌کند
۳
گرم می‌جوشی به لذات جهان
۴
این شکر دکان تب وامی‌کند
۵
موج گوهر باش کارت بسته نیست
۶
ناخنی دارد ادب وامی‌کند
۷
فتح باب عافیت وقف ‌کسی‌ست
۸
کز جبین چین غضب وامی‌کند
۹
شیشه مشکن ورنه دل هم زین بساط
۱۰
راه کهسار حلب وامی‌کند
۱۱
سایهٔ طوبی نباشد گو مباش
۱۲
جای ما برگ عنب وامی‌کند
۱۳
ای چراغ محفل شیب و شباب
۱۴
صبح ته ‌گیر آنچه شب وامی‌کند
۱۵
شرم‌کم دارد ز ناموس عدم
۱۶
هر که طومار نسب وامی‌کند
۱۷
پنبه از مینا به غفلت برمدار
۱۸
این پری بند قصب وامی‌کند
۱۹
بی‌ادب بر غنچه نگشایید دست
۲۰
این‌ گره را گل به لب وامی‌کند
۲۱
عقده ناپیداست در تار نفس
۲۲
لیک بیدل روز و شب وامی‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.