متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۳۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بسکه زخم‌ کشتهٔ نازش تلاطم می‌کند
۲
هر چه را دیدم درین مشهد تبسم می‌کند
۳
چشم بگشا برحصول جستجو کاینجا چو شمع
۴
نقد خود هرکس بقدر یافتن ‌گم می‌کند
۵
پختگان دامن ز قید تن‌پرستی چیده‌اند
۶
باده‌ات از خام‌ جوشی خدمت خم می کند
۷
هیچکس از بی‌تکلف زبستن آگاه نیست
۸
آدمی بودن خلل در عیش مردم می‌کند
۹
زین ‌نفس سوزی ‌که دارد خلق ‌بر طاق‌ و سرا
۱۰
سعی عبرت‌بافی‌ کرم بریشم می‌کند
۱۱
پیش‌بینی‌ کن زننگ حسرت ماضی برآ
۱۲
بر قفا نظاره‌ کردن ریش را دم می‌کند
۱۳
دهر لبریز مکافات‌ست اما کو تمیز
۱۴
کم‌کسی اینجا به حال خود ترحم می‌کند
۱۵
از ادبگاه خموشی گوش باید وام کرد
۱۶
سرمه‌گون‌ چشمی درین ‌مخمل‌ تکلم میکند
۱۷
هر کجا باشد قناعت آبیار اتفاق
۱۸
پهلوی از نان تهی ایجاد گندم می‌کند
۱۹
رحم بر بی ‌مغزی ما کن ‌که این نقش حباب
۲۰
خویش را آیینهٔ دریا توهم می‌کند
۲۱
بیدل از بس بی‌نم افتاده است بحر اعتبار
۲۲
گوهر از گرد یتیمیها تیمم می‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.