غزل شمارهٔ ۱۴۳۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هرکجا آیینهٔ حسن جنون گل میکند
۲
دود سودا بر سر ما نازکاکل میکند
۳
بر لب ما، خنده یکسر شکوهٔ درد دل است
۴
هر قدر خون میخورد این شیشه قلقل میکند
۵
سینه چاک شوقم از فکر پریشانم چه باک
۶
هرکه گردد شانه، یاد زلف و کاکل می کند
۷
دل چسان با خامشی سازد که یاد جلوهات
۸
جوهر آیینه را منقار بلبل میکند
۹
دستگاه شوق تا بالد ز خودداری برآ
۱۰
خاک را آشفتگی گردون تجمل میکند
۱۱
منزلت خواهی مداراکنکه در فواره آب
۱۲
اوج دارد آنقدر کز خود تنزل میکند
۱۳
جلوه مست و شوق سر تا نگاه اما چه سود
۱۴
دیده و دانسته حیرانی تغافل میکند
۱۵
زندگی نقد نفسها ریخت در جیب فنا
۱۶
از تردد هر که میرنجد توکل میکند
۱۷
از سلامت دست باید شست و زین دریا گذشت
۱۸
موج اینجا از شکست خویشتن پل میکند
۱۹
موج چون بر هم خورد بیدل همان بحر است و بس
۲۰
کم شدن از وهم هستی جزء را کل میکند
