متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۴۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
با هستی‌ام وداع تو و من چه می‌کند
۲
با فرصت نیامده رفتن چه می‌کند
۳
بخت سیه زچشم‌کسان جوهرم نهفت
۴
شبهای تار ذره به روزن چه می‌کند
۵
فریاد از که‌ پرسم و پیش که‌ جان دهم
۶
کان غایب از نظر به دل من چه می‌کند
۷
هستی برای هیچکس آسودگی نخواست
۸
گر دوست این‌کند به تو دشمن چه می‌کند
۹
تیغ قضا سر همه درپا فکنده است
۱۰
گردون درین مصاف به جوشن چه می‌کند
۱۱
هرشیشه دل حریف تک‌وتاز عشق نیست
۱۲
جایی‌که مرد ناله‌کند زن چه می‌کند
۱۳
رنگ به گردش آمده‌ای در کمین ماست
۱۴
گر سنگ‌ نیستیم فالاخن چه‌ می‌کند
۱۵
دل خنده کار زشتی اعمال کس مباد
۱۶
زنگی چراغ آینه روشن چه می‌کند
۱۷
داغ دل از تلاش نفسها همان بجاست
۱۸
در سنگ آتش اینهمه دامن چه می‌کند
۱۹
آه از مآل خرمی و انبساط عمر
۲۰
تا گل‌ درین بهار شکفتن چه می‌کند
۲۱
دلهای غافل و اثر وعظ تهمت است
۲۲
بر عضو مرده مالش روغن چه می‌کند
۲۳
تسلیم عشق را به رعونت چه نسبت است
۲۴
بید‌ل سر بریده به‌ گردن چه می‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.