متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۴۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بر اهل فضل دانش و فن‌گریه می‌کند
۲
تا خامه لب گشود سخن گریه می‌کند
۳
پر بیکسیم ‌کز نم چشم مسامها
۴
هرچند مو دمد ز بدن ‌گریه می‌کند
۵
درپیری ازتلاش سخن ضبط لب‌کنید
۶
دندان دمی که ریخت دهن گریه می‌ کند
۷
عقل از فسون نفس ندارد برآمدن
۸
بیچاره است مرد چون زن گریه می‌کند
۹
اشکی‌ که مهر پروردش در کنار چشم
۱۰
چون طفل بر زمین مفکن‌ گریه می‌کند
۱۱
ای قطره غفلت از نم چشم محیط چند
۱۲
از درد غربت تو وطن‌ گریه می‌کند
۱۳
تیمار جسم چند عرق ریز انفعال
۱۴
تعمیر بر بنای کهن گریه می‌کند
۱۵
هنگامهٔ چه عیش فروزم‌که همچو شمع
۱۶
گل نیز بی‌ تو بر سر من ‌گریه می‌ کند
۱۷
شبنم درین بهار دلیل نشاط نیست
۱۸
صبحی‌ست‌ کز وداع چمن‌ گریه می‌کند
۱۹
بیدل به هرکجا رگ ابری نشان دهند
۲۰
در ماتم حسین و حسن‌گریه می‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.