متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۴۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کارجهان خواه عجز، خواه سری می‌کند
۲
آگهی اینجا کجاست بیخبری می‌کند
۳
مقصد عزم نفس هیچ نمودار نیست
۴
یک تپش پا به ‌گل نامه‌بری می‌کند
۵
کیست کزین خاکدان گرد بلندی نکرد
۶
آبله هم زیر پا عزم سری می‌کند
۷
بسکه تنک‌فرصت است عشرت این انجمن
۸
تا به چراغی رسیم شب سحری می‌کند
۹
ضبط عنان سرشک ازکف ما برده‌اند
۱۰
شوق پری جلوه‌ای شیشه‌گری می‌کند
۱۱
انجمن میکشان خامشی آهنگ نیست
۱۲
شیشهٔ ما سنگ را کبک دری می‌کند
۱۳
سفله ز کسب‌ کمال قدر مربی شکست
۱۴
قطره چو گوهر شود بد گهری می‌کند
۱۵
در همه حال آدمی شخص ملک سیرت است
۱۶
لیک به جاه اندکی ناز خری می‌کند
۱۷
حرص گوارا گرفت تلخی ادبار منع
۱۸
پیش طمع دور باش نیشکری می‌کند
۱۹
جوهر فرهاد نیست ورنه در این ‌کوهسار
۲۰
صورت هر سنگ و گل‌، مو کمری می‌کند
۲۱
زنگ و صفای دل است غفلت و آگاهی‌ام
۲۲
آینه در هر صفت پرده‌دری می‌کند
۲۳
بیدل از افشای راز منفعلم‌ کرد عشق
۲۴
پیش که نالد ادب ‌گریه‌تری می‌کند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.