غزل شمارهٔ ۱۴۵۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بلاکشان محبت گل چه نیرنگند
۲
شکستهاند به رنگی که عالم رنگند
۳
چه شیشه و چه پری خانهزاد حیرت ماست
۴
به آرمیدگی دلکه بیخودان سنگند
۵
ز عیبپوی ابنای روزگار مپرس
۶
یکیگر آینه پرداخت دیگران زنگند
۷
فریب صلح مخور ازگشادهرویی خلق
۸
که تنگ حوصلیگیهای عرصهٔ جنگند
۹
به وادیی که طلب نارسای مفصد اوست
۱۰
بهوش باش که منزل رسیدن لنگند
۱۱
نوای پرده ی بیتابی نفس این است
۱۲
که عافیتطلبان سخت غفلت آهنگند
۱۳
تو هر شکست که خواهی به دوش ما بربند
۱۴
وفا سرشته حریفان طبیعت رنگند
۱۵
ز وهم بر سر مینای خود چه میلرزی
۱۶
شنو ز شیشهگران در شکستن سنگند
۱۷
به بستن مژه انجامکار شد معلوم
۱۸
که آب آینهها جمله طعمهٔ زنگند
۱۹
حباب نیمنفس با نفس نمیسازد
۲۰
ز خود تهیشدگان بر خود اینقدر تنگند
۲۱
ز خلق آنهمه بیگانه نیستی بیدل
۲۲
تو هرزهفکری و این قوم عالم بنگند
