غزل شمارهٔ ۱۴۶۸
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
علویانی که به این عالم دون میآیند
۲
عقل گمکرده به صحرای جنون میآیند
۳
کیست پرسد که گل و لالهٔ این باغ هوس
۴
جز به آهنگ درون از چه برون میآیند
۵
آمد و رفت نفس هر قدم آفت دارد
۶
هرزهتازان همه بر رخش حرون میآیند
۷
شوخی نشو نما رستن مو دارد و بس
۸
نخلها سر به هوایند و نگون میآیند
۹
چه هوا دود دماغیست که در دیدهٔ وهم
۱۰
آفتابند گر از ذره فزون میآیند
۱۱
حیرت این استکه چون تیغ درین دشت ستم
۱۲
آب دارند و همان تشنهٔ خون میآیند
۱۳
چه تماشاست درین کوچه که طفلان سرشت
۱۴
نی سوار مژه از خانه برون میآیند
۱۵
عجز و طاقت چقدر مایهٔ لاف است اینجا
۱۶
بیشتر آبلهپایان به جنون میآیند
۱۷
مقصد خلق بجزخاک شدن چیزی نیست
۱۸
یارب این بیخبران با چه شگون میآیند
۱۹
آنسوی علم و عیان بیضهٔ طاووسی هست
۲۰
کارزوها ز عدم بوقلمون میآیند
۲۱
بیدل این بیخردی چند به معراج خیال
۲۲
میروند اینهمه کز خویش برون می آیند
