متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۵۸۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گذشت عمر به لرزیدنم ز بیم و امید
۲
قضا نوشت‌ مگر سرخطم‌ به‌ سایهٔ بید
۳
سحر دماندن پیری چه شامهاکه نداشت
۴
سیاه‌کرد جهانم به دیده موی سفید
۵
ز دور می‌شنوم‌ گر زبان ما و شماست
۶
جلاجلی‌که صدا بسته بر دف ناهید
۷
جز اختراع جنون امل‌ طرازان نیست
۸
قیامت دو نفس عمر و حسرت جاوید
۹
تلاش خلق به جایی نمی‌رسد امّا
۱۰
همان به دوش نفس ناقه می‌کشد امید
۱۱
حذر ز نشئهٔ دولت‌ که مستی یک جام
۱۲
هنوز می‌شکند شیشه برسر جمشید
۱۳
نماند علم و هنر عشق تا به یاد آمد
۱۴
چراغها همه‌ گل ‌کرد دامن خورشید
۱۵
غبار قافلهٔ رفتگان پرافشان‌ست
۱۶
که ای نفس قدمان شام شد به ما برسید
۱۷
کدورت از دل منعم نمی‌رود بیدل
۱۸
چه ممکن است ‌که چینی رسد به موی سفید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.