متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۵۸۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ظالم چه خیال است مؤدب به ‌در آید
۲
آن نیست‌ کجی کز دم عقربه به‌در آید
۳
می چاره‌گر کلفت زهاد نگردید
۴
توفان مگر از عهدهٔ مذهب به‌در آید
۵
آرام زمانی‌ست‌ که در علم یقینت
۶
تاثیر ز جمعیت کوکب به‌ در آید
۷
جز سوختن افسرده‌دلان هیچ ندارند
۸
رحم است به خشتی‌ که ز قالب به‌درآید
۹
با بخت سیه چارهٔ خوابم چه خیالست
۱۰
بیدار شود سایه چو از شب به‌درآید
۱۱
زین مرحله خوابانده به در زن‌ که مبادا
۱۲
آواز سوار از سم مرکب به‌درآید
۱۳
چون ماه‌ نو از شرم زمین‌بوس تو داغم
۱۴
هرچند که پیشانی‌ام از لب به‌ در آید
۱۵
خطی ز سیهکاری من ثبت جبین است
۱۶
ترسم‌که زند جوش و مرکب به‌در آید
۱۷
آنجا که غبار اثر از خوی تو گیرند
۱۸
آتش تریش چون عرق از تب به‌درآید
۱۹
گر پرتو حسن تو به این برق شکوه است
۲۰
خورشید هم از خانه مگر شب به‌درآید
۲۱
در خلوت دل صحبت اوهام وبال است
۲۲
بیزارم از آن حلقه‌ که یارب به‌ در آید
۲۳
بیدل چقدر تشنهٔ اخفاست معانی
۲۴
در نگوش خزد هرقدر از لب به‌در آید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.