متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۵۹۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دندان به خنده چون کند آن لعل تر سپید
۲
سیمابی است اگر شود آنجا گهر سپید
۳
بر طبع پختگان نتوان فکر خام بست
۴
مشکل دمد چو نقره و ارز‌بز زر سپید
۵
از اهل جاه ناز جوانی نمی‌رود
۶
چینی چه ممکن است‌کند موی سرسپید
۷
زین دوری تمیز که دارد نگاه خلق
۸
گردد در آفتاب سیاهی مگر سپید
۹
شغل هوس به جوهر تحقیق ظلم‌ کرد
۱۰
دل شد سیاه چند کنی بام و در سپید
۱۱
گر وارسی به معنی شیخان روزگار
۱۲
یکسر چو نافه دل‌سیهانند و سر سپید
۱۳
شد پیر و ژاژخواهی طبع دنی بجاست
۱۴
گه خوردن از چه ترک‌ کند زاغ پر سپید
۱۵
خجلت سیاهی از رخ زنگی نمی‌برد
۱۶
هرچند گل‌ کند عرقش در نظر سپید
۱۷
هر اسم خاص وضع مسمای دیگر ‌است
۱۸
اشهب مگوچوگشت دم ویال خرسپید
۱۹
آنجاکه سینه صافی مردان قدم زند
۲۰
افکندنی‌ست گر همه گردد سپر سپید
۲۱
کودرد عشق تا به‌ حلاوت علم شویم
۲۲
می‌گردد از گداز مکرر شکر سپید
۲۳
عمری‌ست در قفای نفس هرزه می‌دوبم
۲۴
برما رهی نگشت ازاین راهبر سپید
۲۵
بیدل به بزم معرفت از لاف شرم دار
۲۶
شب راکسی ندید به‌پیش سحرسپید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.