متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۵۹۸

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
پیری آمدگشت چشم‌ازگریه‌ام‌کم‌کم سپید
۲
صبح عجز آماده دندان‌کرد از شبنم سپید
۳
این دم از تعمیر جسمم شرم باید داشتن
۴
کم‌کنند آن‌کهنه بنیادی‌که‌گردد خم سپید
۵
چاره ی بخت سیه در عالم تدبیر نیست
۶
داغهای لاله مشکل‌گرکند مرهم سپید
۷
آه ازین پیشم نیامد موی پیری در نظر
۸
چون‌علم‌کردم‌نگون‌، دیدم‌که شد پرچم سپید
۹
تا ابد برما شکست دل جوانی می‌کند
۱۰
موی چینی در هزار ادوار گردد کم سپید
۱۱
هرچه می‌بینی درین ‌صحرا سیاهی ‌کرده است
۱۲
دور و نزدیکی نمی‌گردد به چشم هم سپید
۱۳
ننگ دارد مرگ از وضع رسوم زندگی
۱۴
مرده راکردند.اپن رو جامهٔ ماتم سپید
۱۵
ازتلاش رزق خود را در وبال افکند خلق
۱۶
کرد گندم جاده‌های لغزش آدم سپید
۱۷
هر کرا دیدیم اینجا یوسفی‌ گم ‌کرده بود
۱۸
شش جهت یک چشم یعقوب است ‌در عالم سپید
۱۹
پیش‌خورشید قیامت سایه معدوم‌است و بس
۲۰
عشق خواهدکرد آخر نامهٔ ما هم سپید
۲۱
ترک‌مطلب‌ داشت‌ بیدل ‌حاصل ‌مطلوب حرص
۲۲
جز به ‌پشت‌ دست چون‌ ناخن‌ نشد در هم سپید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.