متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۵۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
در طلسم درد از ما می‌توان بردن اثر
۲
گرد ما چون صبح دارد دامن چاک جگر
۳
گرمی هنگامهٔ هستی نگاهی بیش نیست
۴
شمع را تار نفس محو است در مدّ نظر
۵
زین محیط آخر به جرم عافیت خواهیم رفت
۶
موج آرامیده دارد چین دامان گهر
۷
بسکه جز عریان‌تنی ها نیست سامان کسی
۸
پوست جای سایه می‌ریزد، نهال بارور
۹
صحبت نیکان علاج کین ظالم می‌شود
۱۰
در دل خارا به آب لعل اگر ریزد شرر
۱۱
خفّت ابله دو بالا می‌زند در مفلسی
۱۲
می‌شود از خشک‌گردیدن سبکتر چوب تر
۱۳
از مدارا غوطه در موج حلاوت خوردن است
۱۴
چرب و نرمیها زبان پسته ‌گیرد در شکر
۱۵
ای حباب از زورق خود اینقدر غافل مباش
۱۶
نیست در دریای امکان جز نفس موج خطر
۱۷
فکر جمعیت در این گلشن گل بیحاصلی‌ست
۱۸
غنچه از هر برگ دارد دست نومیدی به سر
۱۹
سایهٔ‌گم‌گشته را خورشید می‌باشد سراغ
۲۰
قاصدت هم از تو می‌باید ز ماگیرد خبر
۲۱
بیش از این بر ناز نتوان خفّت تمکین‌ گماشت
۲۲
ای خرامت موج گوهر اندکی آهسته‌تر
۲۳
سجدهٔ عجز است بیدل ختم‌ کار سرکشی
۲۴
عاقبت از داغ تیغ شعله اندازد شرر
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.