غزل شمارهٔ ۱۶۵۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در گلستانی که سرو او نباشد جلوهگر
۲
شاخگل شمشیر خونآلودم آید در نظر
۳
دست جرأتها به چین آستین گردد بدل
۴
تا تواند حلقه گردیدن به آن موی کمر
۵
تا کند روشن سواد مصرع ابروی او
۶
مینویسد مدّ بسمالله ماه نو به زر
۷
بر ندارد دست زنگار از کمین آینه
۸
هر که را ذوق نمایش بیش ، کلفت بیشتر
۹
در تمیز آب و رنگ سرو و گل عاری مباش
۱۰
لفظ موزون دیگر است و معنی رنگین دگر
۱۱
عالم امکان نمیارزد به چندین جستجو
۱۲
زین ره آخر میبری خود را دگر زحمت مبر
۱۳
محو شوقم ، تهمتآلود فسردن نیستم
۱۴
در گریبان تأمل قطرهها دارد گهر
۱۵
قصه ها محو است در آغوش بخت تیرهام
۱۶
شام من جای نفس عمریست میدزدد سحر
۱۷
اندکی پیش آ ، که حیرت نارسای جرأت است
۱۸
چشم از آیینه نتوان داشت بردارد نظر
۱۹
دل نه تنها بیدل از برق تمنا سوختیم
۲۰
دیده هم از مردمک دارد گل رعنا ثمر
