متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۹۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
غبار فرصت از این خاکدان وهم مگیر
۲
که پیرگشت سحرتا دهن‌گشود به شیر
۳
امل به صبح قیامت رساند گرد نفس
۴
گذشت فرصت تقدیمت آن سوی تاخیر
۵
همین‌کشاکش اوهام تا ابد باقی‌ست
۶
فنا بجاست توخواهی بزی و خواه بمیر
۷
در این چمن نفسی می‌کشیم و می‌گذربم
۸
گمان مبر به‌کمانخانه آرمیدن تیر
۹
نفس درازی اظهار جرأت آهنگ است
۱۰
به سرمه تا نرسد ناله‌، عذر ما بپذیر
۱۱
هنوز دامن صحرا ز گردباد پُر است
۱۲
غبار عالم دیوانه نیست بی‌زنجیر
۱۳
در این ستمکده سود و زیان من این است
۱۴
که از شکستن دل ناله می‌کنم تعمیر
۱۵
سیاه‌بختی‌ام آرایشی نمی‌خواهد
۱۶
ز خاک پیرهن سایه را بس است عبیر
۱۷
صفای دل به نفس عمرهاست می‌بازم
۱۸
چو صبح آینه در زنگ می‌کنم شبگیر
۱۹
به ناتوانی من یاس می‌خورد سوگند
۲۰
که ناله‌ای نکشیدم چو خامهٔ تصویر
۲۱
ز ساز عجز به هرجا نفس زدم بیدل
۲۲
به قدر جوهر آیینه شد بلند صفیر
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.