متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۱۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
جامی مگر از بزم حیا در زده‌ای باز
۲
کاتش به دل شیشه و ساغر زده‌ای باز
۳
آن زلف پریشان زده‌ای شانه ندانم
۴
بر دفتر دلها ز چه مسطر زده‌ا‌ی باز
۵
برگوشهٔ دستار تو آن لالهٔ سیراب
۶
لخت جگر کیست‌ که بر سر زده‌ای باز
۷
ای ساغر تبخاله از این تشنه سلامی
۸
خوش خیمه بر آن چشمهٔ ‌کوثر زده‌ای باز
۹
مخموری و مستی همه فرش است به راهت
۱۰
چون چشم خود امروز چه ساغر زده‌ای باز
۱۱
ابر چه بهار است‌که بر بسمل نازت
۱۲
تیغ مژه با برق برابر زده‌ای باز
۱۳
هشدار که پرواز غرورت نرباید
۱۴
دل بیضهٔ وهم است و ته پر زده‌ای باز
۱۵
برهستی موهوم مچین خجلت تحقیق
۱۶
بر کشتی درویش چه لنگر زده‌ای باز
۱۷
از خاک دمیدن به قبا صرفه ندارد
۱۸
ای گل زگریبان که سر برزده‌ای باز
۱۹
بیدل ز فروغ‌ گهر نظم جهانتاب
۲۰
دامن به چراغ مه و اختر زده‌ای باز
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.