متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۱۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز
۲
سریست زحمت دوشت به زبر پا انداز
۳
گدای درگه حاجت چه ‌گردن افرازد
۴
بلندی مژه هم برکف دعا انداز
۵
اشارتی‌ست ز دی کشته‌های فردایت
۶
که هرچه پیش توآرند بر قفا انداز
۷
به فکر خویش فتادی و باختی آرام
۸
تو راکه‌گفت‌که خود را در این بلا انداز؟
۹
جهان به‌کنج فراموشی دل آسوده‌ست
۱۰
تو نیز شیشه به طاق همین بنا انداز
۱۱
کم از حباب نه‌ای‌، نازکن به ذوق فنا
۱۲
سر بریده کلاهی‌ست بر هوا انداز
۱۳
به نام عزت اگر دعوی ‌کمال‌ کنی
۱۴
به خانه‌های نگین نقش بوربا انداز
۱۵
شهیدحسرت آن نقش پای رنگینم
۱۶
به خاک‌، جای‌گلم‌، برگی از حنا انداز
۱۷
غبار می‌کند از خاک رفتگان فریاد
۱۸
که سرمه‌ایم‌، نگاهی به سوی ما انداز
۱۹
دگر فسانهٔ ما و منت‌ که می‌شنود
۲۰
بنال وگوش بر آواز آشنا انداز
۲۱
به روی پردهٔ هستی‌که ننگ رسوایی‌ست
۲۲
چو بیدل از عرق شرم بخیه‌ها انداز
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.