متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۲۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
خودسری‌گرد دل تنگ نگردد هرگز
۲
غنچه تا وانشود رنگ نگردد هرگز
۳
سرمهٔ چشم ادب‌پرور جمعیت ماست
۴
ساز ما خفت آهنگ نگردد هرگز
۵
بی‌سخن عذر ضعیفی همه جا مقبول است
۶
سعی رنج قدم لنگ نگردد هرگز
۷
سایه خفت‌کش اندیشهٔ پامالی نیست
۸
خاکساری سبب ننگ نگردد هرگز
۹
ترک هستی کن اگر صافی دل می‌خواهی
۱۰
از نفس‌، آینه بیرنگ نگردد هرگز
۱۱
دور وهمی‌ست‌که بر جام سپهر افتاده‌ست
۱۲
بی‌تکلف سر بی‌ننگ نگردد هرگز
۱۳
هرکه دارد تپشی در جگر از شعلهٔ عشق
۱۴
گر همه سنگ شود دنگ نگردد هرگز
۱۵
پستی طبع‌که چون آبلهٔ پا ازلی‌ست
۱۶
گر تناسخ زند اورنگ نگردد هرگز
۱۷
فکر روزی‌ست‌که پرمی‌کشد از مغز وقار
۱۸
آسیا تا نشود سنگ نگردد هرگز
۱۹
کلفت هر دو جهان درگره حسرت ماست
۲۰
دل اگر جمع شود تنگ نگردد هرگز
۲۱
بیدل از طورکلامت همه حیرت‌زده‌ایم
۲۲
در بهاری‌که تویی رنگ نگردد هرگز
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.