غزل شمارهٔ ۳۷۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
داغ داغم کرد یأس و طالب کامم هنوز
۲
دوزخی در هر بُن مو دارم و خامم هنوز
۳
آبم آتش گشت و خاکم شد ز خاکستر بدل
۴
اندرین ره کس نمی داند سرانجامم هنوز
۵
صدهزاران شب ز آه آتشینم تیره روز
۶
بخت بد بین در شکنج ظلمت شامم هنوز
۷
بس که صیاد مرا هر گوشه دام و دانه ایست
۸
دانه شد در صیدگاهم سبز و در دامم هنوز
۹
تربتم ویران تر از کاشانه شد از بخت بد
۱۰
می نشیند جغد غم بر گوشهٔ بامم هنوز