غزل شمارهٔ ۱۳۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
جان ما زنده دل از آب حیات عشق است
۲
صورت و معنی ما ذات و صفات عشق است
۳
آفتابی است که در دور قمر تابان است
۴
نزد ما جوشش دریا حرکات عشق است
۵
عشق را جا و جهت نیست ولیکن به ظهور
۶
شش جهت می‌نگرم جمله جهات عشق است
۷
از کرم عشق وجودی به عدم می بخشد
۸
هر چه موجود بُود از برکات عشق است
۹
دارم از عشق براتی ز دو عالم لیکن
۱۰
بنده آزاد بود چون به برات عشق است
۱۱
ظاهر و باطن او عاشق و معشوق منند
۱۲
حسن و احسان همگی از حسنات عشق است
۱۳
گوش کن گفتهٔ مستانهٔ سید بشنو
۱۴
که سخنهای خوشش از کلمات عشق است