غزل شمارهٔ ۹۸۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
در آینهٔ وجود مطلق
۲
خود بینم و خودنمایم الحق
۳
مائیم حباب و آب دریا
۴
هم جام شراب و بحر و زورق
۵
او معشوقست و عاشق ما
۶
از عشق شدیم هر دو مشتق
۷
مستیم و خراب در خرابات
۸
ایمن ز مقیدیم و مطلق
۹
یک جرعه ز دُرد درد ساقی
۱۰
بهتر ز هزار جام رادق
۱۱
ما بلبل سرخوشیم و گلشن
۱۲
از نالهٔ ما گرفت رونق
۱۳
هر قول که گفت نعمت الله
۱۴
گفتند جهانیان که صدق