غزل شمارهٔ ۱۱۰۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
من ترک می و صحبت رندان نتوانم
۲
از جان گذرم وز سر جانان نتوانم
۳
گوئی که برو توبه کن از باده پرستی
۴
زنهار مگو خواجه که من آن نتوانم
۵
بی زاهد و بی صومعه عمری بتوان بود
۶
لیکن نفسی بی می و مستان نتوانم
۷
صدخانه توانم که به یک دم بگذارم
۸
ترک در میخانهٔ رندان نتوانم
۹
با عشق در افتادم و تدبیر ندارم
۱۰
در درد گرفتارم و درمان نتوانم
۱۱
راز دل و دلدار نخواهم که بگویم
۱۲
اما چه توان کرد چو پنهان نتوانم
۱۳
با سید رندان خرابات حریفم
۱۴
منکر شدن حال حریفان نتوانم