غزل شمارهٔ ۱۱۱۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
من ترک می و صحبت رندان نتوانم
۲
یک لحظه جدائی ز حریفان نتوانم
۳
بی ساغر و بی شاهد و بی می نتوان بود
۴
بی دلبر و بی مجلس جانان نتوانم
۵
هرگز ندهم جام می ازدست زمانی
۶
جان است رها کردن آسان نتوانم
۷
گوئی که بکن توبه ازین باده پرستی
۸
زنهار مگو خواجه که من آن نتوانم
۹
سریست مرا در سر و با کس نتوان گفت
۱۰
دردیست مرا در دل و درمان نتوانم
۱۱
در کوی خرابات مغان مست و خرابم
۱۲
بودن نفسی بی می و مستان نتوانم
۱۳
در دیدهٔ من نقش خیال رخ سید
۱۴
نوریست که پیدا شده پنهان نتوانم