غزل شمارهٔ ۱۲۰۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ما مرشد عشاق خرابات جهانیم
۲
ساقی سراپردهٔ میخانهٔ جانیم
۳
تو از همدانی ولیکن همه دان نه
۴
از ما شنو ای دوست که سر همه دانیم
۵
تو عالم یک حرفی ما عالم عالم
۶
تو میر صدی باشی و ما شاه جهانیم
۷
هر کس به جمال و رخ خوبی نگرانند
۸
در آینهٔ خویش به خود ما نگرانیم
۹
از ما به همه عمر یکی مور نرنجید
۱۰
تا بود بر این بوده و تا هست برآنیم
۱۱
هر یار که بینیم که او قابل عشقست
۱۲
حسنی بنمائیم و دلش را بستانیم
۱۳
رندان سراپردهٔ ما عاشق و مستند
۱۴
ما سید رندان سراپرده از آنیم