غزل شمارهٔ ۱۲۸۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
گر خدا خواهی جدا از خود مدان
۲
از خدا می دان خدا از خود مدان
۳
گر همه عالم به درویشی دهی
۴
لطف می فرما عطا از خود مدان
۵
فاعل مختار در عالم یکی است
۶
در حقیقت فعل ما از خود مدان
۷
ما به او محتاج و او از ما غنی
۸
تو فقیری این غنا از خود مدان
۹
از فنا و از بقا بگذر خوشی
۱۰
این فنا و این بقا از خود مدان
۱۱
درد او بخشد دوا هم او دهد
۱۲
عارفا درد و دوا از خود مدان
۱۳
در همه حالی که باشی ای عزیز
۱۴
نعمت الله را جدا از خود مدان