غزل شمارهٔ ۱۲۸۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
از ما مکن کنار که مائیم در میان
۲
ما را کنار گیر که آئیم در میان
۳
نوری از آن کنار به ما رو نمود باز
۴
روشن چو آفتاب نمائیم در میان
۵
گر نه مراد اوست که گیریم در کنار
۶
با این و آن همیشه چرائیم در میان
۷
بسته کمر به خلوت میخانه می رویم
۸
آنجا میان خویش گشائیم در میان
۹
عشقست جان عاشق و دل زنده ایم ما
۱۰
مائیم حی و عشق نمائیم در میان
۱۱
عاشق کنار دارد و معشوق هم کنار
۱۲
عشقیم و آمدیم که مائیم در میان
۱۳
سید موحدیست که سلطان گدای اوست
۱۴
اندیشه کج مبر که گدائیم در میان